El tiempo es una imagen móvil de la eternidad

miércoles, 21 de marzo de 2012

Un simple gesto

¿Por qué no...

                        sonreír a quien tenemos al lado? Lanzarle un misil en forma de sonrisa sin importar si es hombre o mujer, conocido o anónimo, y que sólo el hecho de estar en el mismo sitio en el mismo momento sea más que suficiente para detenernos a observarlo descaradamente, y cuando haya percibido nuestro interés, sonreírle.

     No creo que sea un ejercicio demasiado complicado para no llevarlo a cabo. Un simple gesto que nos despertará algo dentro, y moverá un poco este mundo estático que hemos construído. No hay que detener ese movimiento. A nuestro alrededor hay personas maravillosas que no tratamos porque no sabemos cómo hacerlo y nos perdemos sus conversaciones, sus ideas, sus historias y sus sonrisas. Decimos que estamos solos pero ni siquiera somos capaces de invertir un minuto de tiempo para  levantar la cabeza de nuestro ombligo y saber quién se sienta a nuestro lado, quién vive en la puerta de enfrente, a quién le compramos el pan o la fruta.  Pueden convertirse en una buena compañía o en el mejor informador para las oportunidades que tanto hacen falta hoy en día...¿por qué no alzar la vista para descubrirlo?

     En muchos casos es el miedo el que nos frena a descubrirlo; percibimos como una amenaza el hablar con un desconocido, o a tener que responderle comenzando una conversación que no esperábamos.Estamos tan acostumbrados a ser individuos solitarios que hasta la más mínima expresión de humanidad la estudiamos con lupa e, incluso si nos gusta, la vemos con curiosidad porque no es normal que un desconocido nos sonría. No lo teníamos ensayado. Pero, en cambio, cuando se anuncia que la mujer que da abrazos por el mundo va a hacer escala en la ciudad nos ponemos en fila india a la espera de nuestro momento. Nos lo da y automáticamente dejamos sitio para otra persona que, desde atrás, ya nos acecha. Nos marchamos de allí y ya no la volveremos a ver más, pero nos dio un abrazo tal y como anunciaban, y esa noche dormimos tranquilos. Sin embargo, seguimos sintiéndonos incapaces de sonreírle a alguien que nos parezca agradable, sin pensar que a lo mejor, al igual que nosotros esa persona estaba en la misma fila de la señora de los abrazos esperando su turno...

     Yo sigo preguntándome, ¿por qué no sonreír a quien tenemos al lado?

lunes, 19 de marzo de 2012

Día del padre

Querido Jarei (2):

     Tus palabras han calmado un poco mi alma, pero aún no soy capaz de recuperar la calma que me devuelva noches de felices sueños y dulces despertares. Sigo buscando el sentido a todo esto, y hoy lo hago pegado al teléfono, ya ves, con la esperanza puesta en las cosas pequeñas como que hoy es el día del padre y me gustaría que mis hijos me recordasen que yo soy padre.

      Pero si lo pienso fríamente no sé bien qué espero, ya que nunca me había planteado tener familia hasta que ya era un hecho incontestable que la tenía, no supe nunca cuál era mi papel frente a esas dos personas que compartían código genético conmigo. Me dediqué a seguir con mi vida cubriendo sus necesidades a medida que aparecían, sin poner mis ingredientes en su educación, e iba viendo como espectador privilegiado el gran teatro del mundo que tenía lugar en mi propia casa, pero sin participar demasiado, aunque en el fondo desease alzar la voz y aportarles algo más que lo material, nunca lo hice, nunca supe hacerlo. No sé si estas cosas se aprenden, se heredan o se intuyen, pero mi padre fue un ser opaco y gris que sólo daba órdenes y que no esperaba a que fuesen cumplidas para levantar la mano sobre cualquiera de sus hijos; su casa era su altar y él el único dios verdadero. Yo me declaré ateo enseguida, pero sufrí su cólera más de una vez por mi falta de fe en una superioridad que solamente él proclamaba. No me enseñó nada más que un padre está para imponerse y  ser obedecido por los que le rodean. 

     Hay días en los que dudo que yo haya sido padre alguna vez. Sé que fui parte en la economía familiar, en el orden doméstico que allí reinaba, pero nunca supe qué hacer cuando quedaba a solas con mis hijos, estaba perdido en sus actividades y con sus amigos, a sus parejas nunca les veía futuro y nunca quise tener nietos, para no sentir mayor vergüenza ante personas que siendo parte de mí no son más extraños que cualquiera que se siente a mi lado en el parque por la tarde. Me siento triste al decirlo, pero es que no entiendo el guión de mi vida, soy como un personaje que después de años interpretanto el mismo papel, se encuentra ahora su serie ha sido cancelada, pero ya no se acuerda como se vuelve a ser uno mismo.

     Cualquier otro día no pensaría en estas cosas, pero hoy, día del padre, me pregunto qué pensarán mis hijos de mí, si han tenido otros referentes o como me pasó a mi con mi padre, los he convertido en seres incapaces de ejercer ese papel en la vida, ¿los habrá convertido en simples figurantes o habrán conseguido el papel principal?

     Es duro sentirse viejo, amigo, pero peor es sentirse viejo y derrotado. Para esto no hay vacuna, sólo dolor y resentimiento. Pero sigo caminando asido a tu mano.

     Un saludo desde Babia.

sábado, 17 de marzo de 2012

Máis humana

Querido Sago (2):

     Vivimos intercomunidas có resto do mundo a través do gran canal que representa a internet e, sen embargo, non sabemos case nada de case ninguén. A ventana que se abre ante nós para saber en que mundo estamos a vivir non se uliliza como debería, e as veces non pasa de ser como unha pequena fiestra que da ao patio dos veciños desde onde podes espíar ao teu veciño de enfronte mentres se ducha, ou escoitar ao veciño de arriba discutir coa parienta ou berrarlles oas fillos porque chegan tarde á comer. Pequenos anacos de vidas alleas que nos chegan como intrusos dun momento no que ninguén contaba con nós. Algo así é a internet para a maioría da xente que coñezo.

     Non hai interese por coñecer os padecementos reais que os medios de comunicación nos agochan, non temos consciencia de moitos dos movementos sociais que poderían conseguir que este status quo imperante cambie despois de tantas inxustizas; non hai interese nin parece que no estilo de vida moderna haxa sitio para moitos máis problemas que os que a rutina nos trae son movernos do sofá. Pero, sen embargo, hai vida aí fóra, persoas que están a berrar para que alguén as axude, inxustizas que piden colaboración para poder ver a luz, abusos que esixen a condena pública de todos. Por que non facemos nada? Que é o que nos impide navegar na procura de historias nas que poder botar unha man?

     As veces séntome nun banco da praza para saber de que están a falar os meus veciños e sorpréndome como alguén pode tomar como unha afrente persoal un penalti pitado en contra do seu equipo de fútbol, ou como defenden a este ou aquel político dos acusacións de corrupción, e sigo sen entender como se pode chegar a crer nalguén que non coñeces máis que en calquera das persoas que coñeces desde que puxeches os pés neste mundo, que mensaxe nos están a repetir cada día para que o chegaramos a crer sen ter probas de que é ese o acertado e non outro? Eu volvinme escéptica co paso dos anos, a través dos fraudes electorais ou das múltiples estafas, tanto as económicas como as sentimentais, e hoxe creo máis en min mesma ca en ningunha outra persoa, pero isto non me impide querer atopar voces que se rebelen contra o establecido e que digan que as cousas se poden facer doutra maneira totalmente distinta, máis xusta, máis igualitaria... quizais máis utópica, pero polo menos máis humana.

     Espero que ti sexas unha destas voces... Unha aperta moi grande desde Babia.

jueves, 15 de marzo de 2012

¡Feliz día do consumidor!

     A quen interese...

     Hoxe é o día mundial do consumidor, así que hoxe é o día de todos, porque todos somos parte do gran merdado no que construimos a nosa vida, imposible quedar ao marxe desta gran máquina de producción-venta-compra. Somos demandantes de productos, consumidores de sustancias, usuarios de artiluxios que nos "facilitaron" a vida só coa condición de non deixar nunca de consumir.

     Pero a pesares de ser o motor de movimento e o  fin desta gran máquina, non tomamos nin unha soa das decisions que cremos nosas, non podemos marcar condicions nin de tempo nin de forma para o consumo de todo o que nos rodea, nin sequera elexir libremente aos nosos distribuidores, xa que moitas veces é a manipulación  publicitaria ou a falta de información a que fala por nós, o dispoñer de pouco tempo para valorar distintas ofertas, ou incluso a ignorancia do que necesitamos ou non necesitamos en realidade.

     Atopámonos atados de pés e mans por contratos que, sen habelos firmado físicamente, mostran a nosa conformidade a través dunha palabra dita por teléfono ou a través dun click no ordenador, para facernos cumplir períodos de permanencia baiso ameazas de sancions económicas. Estamos espostos a fraudes, estafas, defectos, sobrecustos,  perpetuidades que non existen para ninguén máis ca nós, simples consumidores individuais e, a pesares de ser tantos os afectados, de falar tantos idiomas e ter presencias en tantos países somos a parte débil de todo este negocio, no que incluso os que nos defenden, as veces nos din, que é mellor pagar e calar, porque aínda que parezamos moitos non estamos todos os que somos, e fronte ao poder sempre toca perder... perder e pagar...

¡FELIZ DÍA MUNDIAL DO CONSUMIDOR!

sábado, 10 de marzo de 2012

Todos los días son 8 de marzo

Querida Huri (2):

     Aún estamos con la resaca de la celebración del día internacional de la mujer, fecha emblématica a lo lardo del año para hacer más patentes las diferencias que aún soportamos por el hecho de ser mujer, y parece que todo sigue igual, los avances están y permaneces escritos en los múltiples eslógans que nos mostraron en ese día señalado, pero hoy la prensa sigue contando casos de violencia sobre la mujer, se remarca la invisibilidad que existes en determinados ámbitos de la vida social,económica y cultural; hemos avanzado. Eso es algo incuestionable, pero últimamente tengo la sensación de que este avance se ha ralentizado ¿por qué sucede esto?

    Hay incluso quién no entiende que se celebre un día como éste, quiénes son miopes a las diferencias por el simple hecho de no sufrirlas, o quiénes abiertamente hablan del día mundial de la mujer "feminista" para desacreditar a todas aquellas personas que sí ven las diferencias basadas en discriminaciones y piden acabar con estos abusos. No están todos los que debieran, es cierto, incluso muchos menos de los esperados, pero es lo que hay, no se puede luchar contra un poder invisible al que le interesa que las mujeres no alcancen determinadas cotas de poder, o que alcen la voz sobre determinados temas que podrían dejar en evidencia a muchas de las más grandes cabezas pensantes que tenemos hoy en las sociedades civilizadas. No lo dicen, pero lo temen, no hay castas, pero hay cotos vedados, y las personas que no quieran respetar estas "fronteras" son peligrosas, o al menos así hay que presentarlas, y es lo que están haciendo.

     En muchas cosas me siento estafada por la educación que he recibido, por la información que me he llegado hasta el momento de poder elegir qué leer, qué escuchar y qué decir. Hoy puedo decir que desperté de la alienación en la que navegaba por haber nacido mujer, pero me siento muchas veces sola al tratar de despertar a otras mujeres, y a veces tengo miedo de que alguien que se sienta amenazado por mí, dirija su dedo acusador sobre mi persona y me califique de peligrosa, para él, para los suyos o para la sociedad entera; y me pregunto, si ni siquiera son capaces de luchar por sus derechos,quién me ayudará a luchar por los míos.

     Un abrazo grande desde Babia, donde todos los días son ocho de marzo.

jueves, 8 de marzo de 2012

A unidade fai a forza

Querida Moraima (2):

     Ao final Babia volve estar no mapa, sabía que se podía facer por moita burocracia que se me puxera por diante. E iso que ao principio parecía unha vendedora de enciclopedias indo casa por casa, explicando a miña idea aos meus veciños, presentándolles os seus posibles destinatarios, cos que poderían comentar, preguntar, curiosear as cousas propias ou alleas. Non todos entenderon á primeira para que necesitaba eu a súa axuda, pero despois de insistir e de venderlles os meus amigos como se fosen o último artiluxio de cociña do que non poden prescindir, acabaron por mostrar curiosidade, e tras a curiosidades, como ben sabes, ven o movemento, e aí estaba eu cos todos os meus perfís a súa disposición.

     Foi moi gracioso emparellar quen podería ir con quen. Pasei por facer unha especie de cuestionarios para logralo, pero sen que se soubera que estaban a responder nada, por suposto, xa que senón non participarían en nada e eu non pasaría de ser a estranxeira que vén a cambiarlles a súa maneira de vivir. Pero ese só foi o primeiro paso, tamén tiven longas tardes ao redor dunha mesa, coa súa cunca de café e os seus doces caseiros. Tomei máis cafeína neses días da que contaba tomar en toda a miña vida,hahaha... pero déronme confianza, e incluso houbo quen, como min, vía a necesidade de darlle a esta pequena rexión o servizo postal que nos volvería poñer en contacto co resto do mundo, e cando escoitaron isto dos beizos dun veciño dos de sempre a plan púxose oficialmente en marcha,e  as misivas comezaron a saír de Babia cunha velocidade que ata a min me sorprendeu.

     Tes que vir a ver como un pequeno xesto o cambiou todo. Ao ter algo en común e verse partícipes dun proxecto no que todos son importantes, fíxolles moverse e queren poñer en marcha moitas outras propostas nas que o esencial é marterse todos xuntos, foi como se aprenderan que a unidade fai a forza, algo tan estraño que moitos din que só existe nas novelas de ficción, aquí podes sentilo con só asomarte a unha fiestra. Así de marabillosa pode ser a vida.

     Fai un oco na túa axenda e ven a coñecer todo isto, vaita sorprende. 

     Unha aperta grande desde Babia.

miércoles, 7 de marzo de 2012

La negatividad

Querida Gould:

     Cada día despierto con el mismo pensamiento: la vida es maravillosa. Pero cada día el pensamiento se me viene abajo con cualquier pequeño detalle que me conecte con la realidad que todos llevamos pegada a la suela de los zapatos. El optimismo se encoge como lo haría un buen gimnasta frente a los constantes golpes de todos los tristes, deprimidos, pesimistas, realistas alicaídos o simples existencialistas cansados de sí mismos.

     El negativismo se contagia más que la gripe, es la gran plaga de este moderno siglo XXI, es como un torrente que sin darte cuenta te arrastra como  marea que por veces parece ser un sutnami imparable que acabará por absorbernos a todos. O como el viento en medio de una tormenta que al contacto de fuertes presiones se hace huracaán, y si se tropieza contigo la atracción que ejerce en ti es lo único que podrás advertir, pero ya no hay posibles negativas ni forma humana de huir, así, así de virulenta es  la negatividad. Y pobre del que piense que se mantendrá a salvo si permanece en casa, no hay sitio al que no llegue el negativismo, puedes cerrar puertas y ventanas, pero las desgracias se oyen a través de los tabiques, las sirenas de las ambulancias y policía pasan también por tu calle, los probleas ajenos con la familia que te visita los domingos o los amigos que no te visitan. Los males de cabeza que no te dejan dormir pueden venir del bando que se apropia de tu dinero o de un ladrón que te asalta de noche;  Puede suceder una caída en el baño, o una enfermedad degenerativa, una pérdida o un encuentro casual... todo puede desencadenar que el negativismo aparezca en tu vida y te lleve a formar parte del gran amalgama de gente que estamos ya enfermos.

     Sé que tú has sido capaz de convivir con este mal, que incluso has logrado que, una vez conscientes que nunca nos va a abandonar, podemos trazar líneas entre lo que somos y lo que no somos, la realidad y la imaginación, y lograr así seguir respirando, a sabiendas que la felicidad es una utopía, pero que la tristeza no tiene por qué ser nuestra compañera de cama todas las noches, incluso alguna noche has conseguido cambiar de compañía a otra más agradable y cariñosa.

    Espero conocer tu receta, Goudl, ya no sé dónde esconderme.

    Un abrazo grande desde Babia.