El tiempo es una imagen móvil de la eternidad

lunes, 14 de marzo de 2011

Las supermujeres

Querido  Nuevo Siglo,

     Con tu llegada llegaría el tiempo de las mujeres en que serían escuchadas y visibles en  sus reivindicaciones, donde se analizaría su situación para poner fin a un tiempo demasiado largo ya de discrimaciones de la mujer por el simple hecho de serlo, basándose en la creencia falsa de que es el ser débil, incapaz de tomar decisiciones, con cambios de humor que le impedirían estar al cien por cien en cualquier empresa que realicen, seres pasionales cuya sensibilidad sería utilizada para derrotarla y ganarle la partida.

     Todo eso lo sufren las mujeres a día de hoy, prejuicios sin base científica alguna, simple palabrería de una buena campaña de márketing orquestada para evitar que la mujer arrebate derechos que históricamente le han pertenecido al hombre. Pero la mujer ha salido de casa, ha encontrado trabajo, tiene su propia remuneración, decide sobre su capacidad reproductora... ha ganado terreno, pero sigue recayendo sobre sus hombros todo el peso de las tareas pasadas, las consideradas femeninas, esto es, la casa y los hijos. Por tanto son, a día de hoy, unas mujeres con doble carga y se les ve cansadas, fatigadas, estresadas, etc. sin que se vea por ninguna parte recompensa a tanto esfuerzo.

     Las nuevas generaciones criadas por estas supermujeres ven a sus madres a un ritmo de vida que casi no les permite disfrutar de sí mismas, siempre preocupándose por los demás, haciendo frente  a  determinadas renuncias en el plano personal unas veces, en el profesional otras, para lograr tener lo que a sus colegas masculinos se les concede. Son testigos sus hijas de este monumental esfuerzo y estamos ante la posibilidad de que esta nueva generación que entra llamando  a la puerta no quiera seguir con ese rol, no acepte la doble carga y decida no tener hijos, ya que en países como el nuestro ser madre limita tus derechos, está penalizado en el mundo laboral. Quizás para el mundo empresarial esta sea una buena noticia, pero para el futuro del ser humano es un estacazo en el corazón, una decisión que lo aboca a su extinción.

     No se sabe cuál es el verdadero coste de este acoso a la maternidad, pero si la maternidad cae... caemos todos.

sábado, 5 de marzo de 2011

Promesas da aldea global

Querido Aldalao:
     Entendo as túas preocupacións porque as comparto plenamente. Quen nos ía dicir que a globalización sería isto ou que o capitalismo sería tan agresivo que aumentaría o número de pobres no mundo a un ritmo tan rápido que case non hai tempo para contalos. Aínda recordo cando acudiamos xuntos as charlas sobre a aldea global, acórdaste? Todos nós cun pé posto nese avance que sería para a humanidade a verdadeira globalización, coas posiblidades que iso traía. Que fermoso era o que nos contaban de como se ía poder estar tranquilamente na túa casa fabricando algo tradicional da túa aldea e o teu traballo transcendería ao resto do mundo; ou como os coñecementos non entenderías de fronteiras e correrías en ambas direccións sen ningún tipo de traba. Estas e outras cousas fixeron que apoiaramos a globalización como forma para acabar de eterna dependencia de mandatarios incapaces e interesados só na súa persoa.

     Que ilusos! Que pouco durou a énfase da que as cousas se poderían facer de xeito distinto e todos viviriamos mellor. Nada más poñerse a idea da aldea glogal marcha, o capitalismo mercou a patente e fixo dela unha canle ideal para que todos xogaran as súas normas salvaxes de producir-consumir sen pensar en recursos escasos, dano ao medio ambiente, estado de benestar, educación básica como dereito fundamental, etc. Para vivir houbo que poñerse a fabricar algo ou colaborar na súa producción para convencer despois á xente, que lle comezamos a chamar consumidores, que necesitaban dese novo producto para vivir mellor, e así unha e outra vez ata que as vidas deixaron de ser o que eran ata ese momento para converterse nun proceso de coleción de diversos obxectos que nada aportan máis que a simple posesión, cada vez máis curta a súa vida pola saída ao mercado de novos productos que os substitúan...Traendo a este mundo máis materiais e menos humanos, cambiamos o subxectivo polo obxectivo e co paso dos días dentro desta roda a felicidade vaise escapando, xa que esta non se pode vender nin mercar, non ten sitio no sistema.Coa tristura non sucede o mesmo. Existen datos da riqueza que produce que a xente estea triste e querer cambiar o estado de ánimo sen cambiar nada da vida que levamos; e convéncente cunha fórmula que che vai dando a felicidade perdida a plazos, en forma de pílulas. Unha nova dependencia que non provoca nada máis que apatía na xente triste, deixar de sentir todo como remedio para non nada en absoluto.

     Non funciona nada como dixeran nun primeiro momento. Como tantas outras utopías esta tamén será un exemplo de fracaso de ser humano por mellorar a súa vida. Din que o importante é intentalo, pero neste caso non haberá remedio que consiga paliar tanto dano provocado có simple propósito de gañar diñeiro.

     Espero que na túa visión non haxa tantas tonalidades de grises como esta e me poidas aportar outros datos que me fagan ver que todos estes cambios teñen o seu lado bo. Espero novas túas. Unha aperta grande desde Babia.

miércoles, 2 de marzo de 2011

En un mundo de un solo habitante

Querida Huma :

Estás triste, 
La soledad se ha instalado en tus pasos.
Te sientas a nuestro lado pero
nuestra compañía no llega a rozarte. 

Tengo miedo de lo pasa dentro de ti. 
No lloras ni ríes, no niegas ni afirmas, 
Han pasado más de dos meses 
y no sé qué es lo que sientes,
si sientes algo o te has quedado vacía. 

Lo bueno y lo malo se compensan pero
no hay explicación que pueda consolarte,
todo lo que te pueda decir será poco para que 
la tormenta  que se desarrolla en ti se calme. 

el error de eliminar pasado y presente, 
vagando en un espacio atemporal, 
sintiendo que nada es justo, 
es como torturarse poco a poco, distorsionando
todo lo que fue para llegar a no tener nada.

Creo que te martiriza saber que la vida puede seguir sin ella, 
que todo puede ser posible sin su abrazo. 
La muerte separa las cuerpos, pero 
no impide sentir cerca a quien tanto quisimos. 
Tienes que encontrar esa vía de comunicación para
recuperarla  y recuperarte tú también.

lunes, 28 de febrero de 2011

No somos personajes de ficción

Querido G      :

   
     Envié aquella carta como beduino en el desierto. 
parece que no voy a ser capaz de encontrar el rastro que 
prometiste dejarme para cuando quisiera volver. 

No me resigno a creer que tu senda se ha vuelto invisible, 
lucho contra esta venda que el tiempo ha puesto en mis ojos 
tu figura alargada me bastaría para seguirte otra vez y 
saber hacia donde tengo que dirigir mis pasos

tras este período de oscuridad 
aprendí que la vida se resume en un esquema, 
no hay lo bueno y lo malo 
No somos personajes de ficción interpretando
que podíamos ser felices por separado. 

Pero todo eso es pasado y nosotros 
vivimos en el presente, 
con la mirada puesta 
en la continuación de nuestra historia, 
seremos dos personas que se quieren, 
como sólo lo hacemos tú y yo.

 Me muevo de un sitio a otro por impulsos
He vuelto a las calles para 
contaminarme de  humanidad. 
Tus recuerdos siguen en mí y 
me dan fuerzas para no caer en la desesperación 

Qué error fue el desaparecer y 
cuándo daría hoy por cambiarlo
Por eso te envío esta segunda carta, 
para que sepas de mi búsqueda y
si algo de esto llega a ti 
habrá valido la pena.

viernes, 25 de febrero de 2011

En pleno camiño para o futuro

Querida Noname (2):

 todo volve ao seu sitio
o teu sorriso ilumina de outra vez . 

Ao teu lado só persoas que te queiran que
non intenten cambiarte 
nin por dentro nin por fóra. 

Comezamos seguindo un camiño que nos marcan 
sinalándonos que ese é o mellor a seguir 
pero cando dentro de ti sintes que as pezas non encaixan, 
os consellos non solucinan nada, 

Cando todo isto sucede comezas a buscar noutras partes
o que deberías atopar no mundo que te rodea; 
comezar a mirar a xente dunha maneira distinta 
soñas con atoparte con bocas novas que traian novas palabras; 
e xa non hai volta atrás.

Tiven a fortuna de verte cambiar 
Sei o que significa cada paso 
Se todo volve cambiar de cor resistiremos o vendaval

Trátase de vivir a vida, 
non se pode estar en contra diso 
Que non te roce ningunha desas pedras que 
che lancen en forma de desprezo, 
non son máis que medo e ignorancia.

jueves, 17 de febrero de 2011

La gran señora azul

Querido Mundo (2):

     Me llegan noticias que tu estado de salud y no son buenas, parece que ya llevas tiempo así y por aquí aún recién nos enteramos de tu malestar. Los que saben de esto comentan que estamos a tiempo de hacer algo por ti y salvarte pero esta posibilidad  tiene una condición que, aunque en un primer momento parezca factible al llevarla al plano práctico parece una quimera inalcalzable, y es que piden un esfuerzo a cada uno de los habitantes de Babia. Que el esfuerzo vale la pena no hace falta ni caso mencionarlo, pero cuando se pone en la balanza que todo lo que se puede hacer no es más que una posiblidad de curación, que nadie puede afirmar con rotundidad que se conseguirá el objetivo, que el tiempo juega en nuestra contra y cada vez los recursos son más escasos...hace que muchos de los posibles salvadores se conviertan en cómplices de tu destrucción al no hacer nada, al tirar la toalla basándose en un derrotismo autodestructivo, porque parecen olvidarse a veces que tu desaparición conllevará nuestra desaparición, o mejor dicho la nuestra precederá a tu gran desaparición.

     Hay voces que dicen que todo tiene su principio y su fin y que en tu caso lo que se produce es la sencilla circunstancia de que tu existencia finaliza. Como todo ser vivo de este universo sé que tiene que ser así, pero el tiempo es relativo, ¿quién dice que tenga que ser ahora, o de esta o aquella manera? 

     Te revuelves de dolor y sus síntomas nos llegan a la superficie habitada  en forma de terremotos, tsunamis, olas de frío y de calor, períodos de sequía o la lluvias torrenciales que causan migraciones de un sitio a otros en busca de condiciones de vida más favorables; huyendo para  no perecer contigo, pero ¿a dónde ir cuando todos esos sitios se encuentren afectados de tal manera que no haya vuelta atrás?

     En el fondo no dejamos de ser unos inconscientes frente a tu agonía, unos ignorantes de su propia responsabilidad, pobres dioses con pies de barro, simples mortales que se creen intocables... niños adultos que siguen dibujándete como la gran señora azul en medio de un universo que desconocen.

miércoles, 16 de febrero de 2011

Del olvido no se vuelve

Querida Huma,

  su ausencia se hará notar en los días
pero sobretodo en las noches                          
                                            interminables 
en las que el alma se deja ver en cada palabra.

has optado por dejar de hablar de ella, 
no mencionarla ni permitir que los demás lo hagan, 
que fuera el silencio y el olvido,
quienes curen las heridas en ti. 

ella no está a tu lado, 
pero estará siempre contigo. Es triste,
pero del olvido no se vuelve, 
y si destinas a ese lugar  a esa persona 
vas a perder de poder recuperarla

Hablar  no es malo, y hacerlo en compañía 
es el mejor ejercicio en nuestras vidas.  Pero
tu negativa ha establecido un muro 
detrás del cual el recuerdo de ella se mantiene vivo
a lo mejor para ti aún no ha llegado el momento 
para abrazarla de esta nueva manera 
pero guardamos tu sitio 
para cuando encuentres la manera