El tiempo es una imagen móvil de la eternidad

jueves, 14 de abril de 2011

La cuadratura del círculo

Querida Huma (4):

la familia es la cuadratura del círculo.
sus normas no escritas, sus códigos de honor y las incongruencias
cosas que nos hacen ser como somos,   
nada tiene que ver que seamos cada uno distinto del otro
lo que verdaderamente te duele es el silencio.

La falta de palabras, la ausencia de quién somos
las emitimos en voz alta y
no es lo que queremos saber
sólo lo que nos quieren decir

Lo que se dice es porque se quiere decirlo,
hay secretos que todos conocen y
que a veces, de tanto ocultar 
se pierden y los pierden quienes viven con nosotros.
.
Los secretos,
las confidencias,
los miedos,
los amores fugaces,
los amigos íntimos,
las declaraciones de principios...

martes, 12 de abril de 2011

En tan pouco tempo...

 Querida Noname (4):

non podes borrar dun golpe todo
o mundo e Comezar a prepararte
para o que vai vir,
sentir que o que fixeches tivo sentido,
volverás a sentirte perdida, derrotada e cansa.

a intolerancia fronte
palabras das que te poidas arrepentir.
os estereotipos negativos  existen
                                     

domingo, 10 de abril de 2011

Un beso eterno

Querido Gisua (4):

  Escuchar el fantasma del miedo y la apatía.
Tu voz  había vuelto a casa,
libre ya de ataduras me dediqué a ti.

    
Un segundo,
de la soledad acumulada que cada uno de nosotros
estaba temblando
y sin decir nada más me reconociste,
que seguía viviendo en ti

Fuiste mi alegría cuando había perdido la sonrisa,
 mi ángel salvador,
para darme un motivo,
una alegría más para vivir.
momentos  perfectos desde que te conocí y
ahora que parece que me crees.

jueves, 7 de abril de 2011

O futuro volve estar noutra parte

Querido Aldalao (2):

     Sigo sen saber se a túa marcha fóra deste país serviu para algo. Desde que non se escoita a túa voz os conceptos non fan máis que misturarse uns con outros, son pisoteados constantemente polos demagogos que nos dirixen ata darlles o significado que a eles mellor lles convén. Parece como se a linguaxe tivera funcións para as que non foi creada. Cada día vense máis exemplos de discursos cheos de frases pervertidas que se fan desde a estética e non desde a dialéctica, como a ti tanto che gustaba. Non buscan a participación do pobo, senón a súa idolatría. Xa non importan os feitos senón os eslógans publicitarios.

     Non se fartan de dicir todo o que poden facer, pero eu só vexo o que non fan. Síntome enganada cando aparecen gráficos do crecemento económico global, do IPC, do déficil público, do gasto público e din que se está a mellorar, e esperan que o creamos e aceptemos os datos sen opinar. Esquecen que para saber que  minten só se hai que saír a rúa e dar unha volta polo barrio para comprobar que o crecemento non está por ningures, senón que cada día son máis os negocios que teñen que botar o peche; o IPC materialízase cando hai que ir facer a compra cada día e comprobamos que co paso de tempo mercamos menos cousas cos mesmos cartos; o gasto público apreciámolo cos recortes nas prestacións públicas , as subvencións e axudas públicas cada vez máis escasas e que dentro de pouco non pasarán de ser un recordo do pasado; e sobretodo e antetodo o paro, a falta de traballo e a incapacidade do sistema para crear novos postos de traballo. A nós non nos fan falta estadísticas ou gráficos para saber cal é a realidade do noso país.

     E mentres vólvese impoñer a obriga de ter que marchar como ti fixeches fai tantos anos. Parece incrible que despois de tanto como loitaches para conseguir o que lle deu prosperidade a este país se viñera todo abaixo tan rapidamente e o futuro volva estar noutra parte, sempre fóra de aquí, sempre lonxe de aquí; separando as familias, as comunidades, o sentimento de país... Sen crer moito nas nacións creo na identidade dos pobos e sinto tristura ao comprobar que outra vez estamos espallados polo mundo, outra vez sen data de regreso, outro atranco para lograr que vexa a luz o proxecto que ideaches para todos nós.

     Quizais no fondo o destino exista e este sexa o que nos marca o camiño a seguir, ou quizais esteamos a deixar o país en mans de xente que non está preparada e non fai máis que cometer os mesmos erros unha e outra vez. Dime que é o que está a ocorrer e se se pode facer algo para deter esta perda tan grande, espero a túa resposta, ti que sempre soubeches tanto... 

     Un bico enorme desde Babia. Volve pronto, necesitámoste.

martes, 5 de abril de 2011

Ni se come ni se bebe

Querido Mundo (4):

El 97 por ciento de nuestro planeta es agua salada , la cual se encuentra principalmente en los océanos y mares; sólo el 3 por ciento de su volumen es dulce y, por lo tanto apta para el consumo humano. De esta última, sólo un 1 por ciento está en estado líquido. Sabiendo esto no se hace nada por paralizar la contaminación creciente que se ejerce sobre la esencial fuente de vida que es el agua.para los seres que habitamos este pequeño mundo

     Hay una total desproporción entre los usos que se le da en los llamados países desarrollados y los países en vías de desarrollo. Dimos un salto de gigante al conseguir que con sólo abrir el grifo pudíeramos disfrutar de manera automática de ese preciado líquido, mientras en otras partes del mundo tienen que recorrer varios quilómetros para conseguir unos pocos litros. Se estima que aproximadamente el 70 por ciento del agua dulce es usada para agricultura. El agua en la industria absorbe una media del 20 por ciento del consumo mundial, empleándose en tareas de refrigeración , transporte y como disolvente de una gran variedad de sustancias químicas. El consumo doméstico absorbe el 10 por ciento restante. Está presente en todo lo que hacemos y necesitamos, somos conscientes que sin ella no podríamos vivir y sin embargo somos incapaces de cuidar las principales fuentes de agua ni asegurar el acceso de todos a la misma.


     Tenemos los datos y los conocimientos para poder detener esta senda preocupante que se presenta ante nosotros, y sin embargo somos testigos de cómo se desecan pantanos y ríos, como se vierten al mar toneladas de litros de contaminantes que no van a ser eliminados en cientos de años, o quizás nunca... despilfarramos agua en zonas residenciales que ya se presentan sobreexplotadas, pero las dotamos con piscina, césped, campos de golf y si puede ser cerca de una playa o un parque acuático, lo más cerca posible... todo para que se siga creyendo que el dinero todo lo puede , pero que yo sepa por ahora el dinero ni se come, ni se bebe.

     Somos una vez pobres ignorantes tripulando un barco que tiene su propio ritmo; creemos que dominamos algo y lo que hacemos en apoderarnos de lo que no nos pertenece, tal y como se está haciendo con los que están comprando los manantiales potables que nos surten  de agua potable todos para comercializarla después como agua embotellada, ¿cómo es que los pudieron comprar? ¿a quién? 

      Tienen que cambiar muchas cosas, y entre ellas, nosotros mismos y la percepción del mundo en el que vivimos, la cuestión es saber cuándo y cómo lo haremos, pero para el bien de todos esperamos que sea pronto. Un abrazo grande desde Babia.

viernes, 1 de abril de 2011

Quiero creer que me lo creo

Querida Faith:

¡Qué difícil es creer !
Ya no me acuerdode dragones y mazmorras,
de Nunca Jamás o del travieso Peter Pan
    
Me parece increíble
creer en ciertas cosas y ¿sabes qué?
sólo veo desconfianza y tristeza por la belleza perdida.
No llegan los Reyes Magos o
ratoncito Pérez que nos deje una moneda a cambio de los dientes
y no es más que el olvido,                              
sin piratas y niños perdidos.

Por no creer no creemos ni en las personas que nos rodean,
es lo que nos esperaba y sin embargo avanzamos,
 No sé si la fe viene y va,
o si cuanto te abandona lo hace para siempre,
que aún se puede dar vida y no sentirse mal en el intento,
que la justicia es ciega y verde es la esperanza.

¿por qué no intentarlo?     .

sábado, 26 de marzo de 2011

Se non o entendes, non o xulgues

Querida Lela,
     Non podes dicir que fracasaches só porque a túa filla non se pareza a ti nin herdara os teus gustos nin a túa forma de ir polo mundo. Ten a súa propia visiòn das cousas, vive nunha época distinta á túa e tivo as súas propias experiencias. Todo iso nada ten que ver contigo nin co que fixeras por ela, non esquezas cando só era un proxecto na túa vida e non pedías máis que fora unha persoa normal, cos seus seus dez dedos, xa non te acordas? Como cambiaron as cousas! Ao pouco xa querías que fora a máis lista da súa clase, a mellor  en ximnasia e que, por suposto, fora simpática e agradable. Cando foi pequena quizais puideches intentar moldeala segundo as túas expectativas, pero cando unha persoa ten fillos ten que ser consciente de que está a ser testemuña, desde o momento que nacen, dun proceso de transformación nun ser humano adulto e independente. Nada do que fagas por impedilo lle vai axudar para o seu desenvolvemento natural e no proceso de crecemento está a aparición do seu espíritu crítico e a necesidade de vivir segundo as normas que vaia tomando como propias, moitas delas a levarán a tomar decisións que ti non entendes, pero non por iso podes concluir que se está a equivocar ou que se vai arrepentir por facelo. Non funcionan así as cousas, Lela.

     Se non entendes algo, non o xulgues. Poida que se trate da túa filla, pero non deixa de ser unha muller do século XXI con capacidade para tomar as súas propias decisións. Non estar ao seu lado só fará que cando precise apoio e comprensión non sexa a ti a quen acuda, e cada día se sinta máis estraña ao teu lado e decida que xa non vale a pena contarche as cousas se só atopa recriminacións e ataques directos á súa persoa e a súa forma de vivir.


     As normas da túa vida só serven para ti, miña amiga, e para demostrar que queres realmente a túa filla como proclamaches sempre tes que querela sen condicións, sen prexuizos, aceptándoa que é así e non vai cambiar por ti e, no caso de que estivera disposta a facelo, se realmente é amor o que sintes por ela,  non llo deberías consentir. Querer a alguén deste xeito non é sinxelo, pero é a túa filla e non fixo máis que vivir a vida da maneira que a fai feliz. Que non coinciden os seus plans cos que tiñas pensados para ela? Bueno, seguramente túa nai podería dicir o mesmo de ti e nunca te deixou de querer por iso. Non deberías permitir que os teus prexuizos falen por ti porque se finalmente ela se vaia sentirás que a parte máis fermosa da túa vida desaparece con ela e desexarás que todo volva atrás, e esa posibilidade aínda non hai ninguén que a fixera viable e sábelo, por iso antes de facer ou dicir nada ten presente canto a queres e que pouco custa facer dano. Pensa en todo isto e non deixes de manterme ao corrente. A miña aperta máis sincera desde Babia, onde sabes que sempre terás un sitio para cando necesites descansar.