El tiempo es una imagen móvil de la eternidad

martes, 24 de mayo de 2011

No te rindas

Querida Huma (5):

     Puedes hacer lo que quieras,
no cometas errores gratuitos .
Sabes que eres libre,

Pero ser libre no significa hacer todo lo que quieras, sino querer todo lo que haces,
no cometas esos errores.
No son tus errores.

pero estar contigo no es decirte qué puedes y qué no puedes hacer,

     recorreré las sendas conocidas y buscaré otras nuevas
Quiero que sientas que no estás sola.

. La soledad es mala compañera,
no da buenos consejos ni ayuda a aullentar la sombra de la desdicha.
La risa,
los abrazos,
las palabras de ánimo y
las miradas cómplices vienen siempre del lado del cariño,
                                                                      del afecto,
                                                                      del amor incondicional... y esto no se pide, se da.

            no te rindas.
                               estamos contigo,
                                                       Es un esfuerzo grande pero no te rindas.
                              te falta por ver el otro lado de la vida,
                             no te pares para echar la vista atrás.
                                                                                    Lo bueno te espera delante      

      Somos muchos los que te queremos,
                                                            donde siempre estará tu casa.

viernes, 20 de mayo de 2011

Eres ti o meu oasis

Querida Noname (5):

      A valentía
case imperceptible.                                                                                      sentimentos contradictorios   polo que sentimos.
                          unha forma máis de vivir a vida.
                         polo deserto da incertidume, 
       non son máis que estacións de descanso

                                                               ti eres o meu oasis.
e que non debemos ser escravos nin de nós mesmos.
              non só  hai que desexar que suceda,
                                                                  O empurrón primeiro pode ser esencial
                                                                  e e estar preparados porque
                                                                 Non hai volta atrás.

     Que me está a pasar contigo?

situacións vividas anos atrás reviven na miña mente,
intranquilidade que me pregunta
retos que non podía superar,                                   barreiras infranqueables
                                                                              vento incontrolable
                                                                              grande curiosidade
que te poderían aconsellar mellor ca min

agora sei que estou en débeda contigo.

Canto aparecín  e por que non me marchei nunca de teu lado. 

    

todo está a cambiar.

martes, 17 de mayo de 2011

Llevo conmigo sólo lo bueno

Querido Gisua (5),

      mi alegría por volver a verte.                                    en esta correspondencia se mostraba
en tu vida                           en tu día

     Quiero estar hernosa en el momento del frente a frente 
 poco a poco,
olvidándose que la perfección no existe, sino que hay que sentirse bien y tener ganas de que pase lo inesperado,
juntar pensamientos positivos,
                                             recuerdos que hacen que desee que el momento del reencuentro
Voy llena
que pase el tiempo empeñado en dejar sus huellas en mi piel.
Todo lo que llevo es intemporal,                                        sé que todo va a ir bien.

      Mis labios irán pintados de rojo.
            pequeño fetichismo del mundo que nos volvió a reunir,
            para dejar alguna huella de mi paso en ti
           para interpretar aquella escena que parecía
           la mirada de un hombre maduro
                                                sórdido
                                                           memorable.

     Se acerca la hora.

sé que eres tú quién me espera
que será tu olor el que me abrace
antes incluso de hacerlo tus brazos. Deseo                     el momento.
Te deseo,
lo sabes

Te veo                                                               Hasta ahora mismo

domingo, 15 de mayo de 2011

Só hai que decidirse e recuperar a voz

Querido Aldalao (3):
      A ti non che chegan as novas da situación social e política que estamos a vivir, pero murcha moitas expectativas, mata a creación dun ritmo novo e cansa, sobretodo derrótanos a todos a base de cansazo. Unha forza que silenciosamente se instalou entre nós e que nos ten amarrados de pés e mans, roubounos a voz e por moito que queiramos berrar non facemos ruido ningún.

      Ti loitaches nunha época na que os esforzos tiñan a súa recompensa, e unindo forzas conseguistes construir un mundo novo no que poder falar e crestes que a democracia era o principio para lograr o verdadeiro prinpicio, a liberdade, que traería igualdade, xustiza e pluralismo. Só foi un momento, un único instante no que todo puido ser posible, pero que se esfumou nada máis facerse palpable. A confianza nos demais foi o motor do cambio, pero foi tamén o que puxo fin a túa loita. Vivimos en nun sistema democrático que non escoita as necesidades da maioría da sentido á palabra democracia. A liberdade non pasa de ser un póster que se colga na  habitación ou un eslógan se utiliza para facer algunha reivindicación no día mundial de calquera cousa que nos faga sentir mellor fronte a ausente conciencia social. A igualdade non é real, non existe. Ninguén é igual nun mundo no que cada individuo se proclama único, non se pode acadar a igualdade en sentido descendente, como unha norma de mínimos. Non recoñecemos a xustiza desde que lle caiu a venda dos ollos nin desde que separamos xustiza de lei; fixemos unhas leis que xa non son xustas e xa  non vale a pena reclamar xustiza.

     Por aquí estamos en plena campaña electoral na que se pide a nosa colaboración para que continue un sistema que non nos representa, unha morea de papeletas polas que se pelexan para lograr manexar unha cantidade de cartos cada vez maior. A política converteuse nun edificio no que habitan unhas persoas que se coñecen polos índices de popularidade cos que traballan os seus múltiples asesores; un edificio sen fiestras, afastado do mundo real, infranqueable por calquera de nós, algo irreal do que hai que esperar máis ben pouco. Que pasaría se nos negásemos a participar no seu xogo? Que mundo nos agardaría se non acudimos a súa chamada e son conscientes de que non nos serven para nada? 

     Estamos preto dun punto de inflexión como o estiveches ti fai moitos anos. Os cambios están a producirse, só hai que decidirse e recuperar a voz, e faremos o que vós fixestes fai moitos anos, cambiar o rumbo das cousas, reclamar o noso sitio e berrar ben alto que estamos aquí e que estamos para quedarnos.

     Vente pronto, necesitamos a túa presenza e a túa sabedoría. Unha aperta grande.
    

lunes, 2 de mayo de 2011

¿Estás tú conmigo?

Querido Mundo (5):

    
     Los seres humanos nacemos, crecemos, nos reproducimos (algunos) y morimos (todos). Es el ciclo de la vida, lo tenemos claro, pero no sabemos hacerlo. Después de cientos de miles de años de evolución seguimos siendo unos ignorantes de nuestra propia naturaleza y en cuestiones cruciales dejamos que sea la suerte o el destino el que decida por nosotros. Cada vez estamos más descontentos con lo que hacemos, más pesimistas con lo que podemos hacer, vemos el fin del mundo en cada gran catástrofe y, sin embargo cada día en el mundo nacen miles de niños con la esperanza de perpetuar la especie humana, dándoles lo mejor que tenemos para que sean ellos los que cambien este mundo que nosotros destrozamos, que aporten nuevas ideas y realicen nuevos inventos que nos salven, pero ¿quién los salva a ellos de nosotros? Nacen inocentes, libres, con el libro de la vida en blanco para que puedan ser lo que ellos quieran ser, pero en el proceso de crecimiento le aplicamos unas normas cuya ineficacia fue probada, le inculcamos unos valores que no compartimos, unas historias en las que no creemos y los hacemos partícipes de la brutalidad del mundo, sólo porque decidimos que forman parte de él y como lo tienen que aprender, y mejor pronto que tarde.

     Los niños antes de cumplir los doce años son testigos de unos 20.000 asesinatos. Nadie los protege de semejante brutalidad, quizás porque nosotros nos volvimos indiferentes al sufrimiento de los demás, fríos a las tragedias que a través de la televisión se cuelan cada día en nuestras casas y que no nos sirve más que para entablar una conversación en el bar con nuestros conocidos. No nos importa lo que nos muestran y no nos importa mostrárselo a nuestros hijos. Educamos en esta apatía para hacerlos fuertes a estos horrores de la humanidad y sin embargo, reclamamos su atención el fechas señaladas, nos extrañamos cuando se vuelven tiranos con sus compañeros de pupitre o con nosotros mismos. Renegamos de que ésos sean realmente nuestros hijos y, sin hacer nada dejamos pasar el tiempo para que sean ellos mismos los que, conscientes de su maldad, rectifiquen. 

     Nada pasa porque sí, todo obedece a un orden de cosas que muchas veces desconocemos, pero que se hacen visibles en las consecuencias, pero seguimos sin hacer nada, y sólo seremos conscientes de nuestro error cuando ya llevemos en la frente la etiqueta de viejos y nada se pueda hacer por aquellos niños inocentes que nacieron de la ilusión y que formamos para que gobiernen el mundo cuando ya no estemos ninguno de nosotros. Un mundo más brutal, más agresivo, más devastado... pero habremos conseguido que a ellos les afecte menos que a nosotros estas desgracia porque así lo hicimos aunque no lo deseáramos, y sin ellos saberlo tampoco, repetirán el patrón sus hijos hasta que caiga el telón del gran acto final.

     ¿Cuándo dejamos atrás nuestra parte más humana? Debió haber un momento en el que nos convencieron que para ser fuertes había que deshacerse de los sentimientos y volverse run poco como las máquinas, más productivos, eficientes y autómatas; y nos olvidamos que la razón de ser del ser humano es sentir . Sentir dolor y alegría, tristeza y felicidad, fracaso y éxito... somos lo que sentimos, y si dejamos de sentir nos conviertimos en algo obsoleto y con tendencia a extinguirse. Hay que cambiar el rumbo y hacerlo cuanto antes, estmos a tiempo, sólo hay que querer hacerlo. Yo estoy contigo, Mundo, dime ¿estás tú conmigo?

     Un abrazo grande desde Babia, donde nunca se ha dejado de sentir.

jueves, 28 de abril de 2011

Deja que sea yo

Querida Faith (2):

buceando por las fotos
jóvenes caras me observan
los veo y casi no los reconozco pero los quiero y los añoro.
algo tan difuso e inseguro como el futuro,
 se creían afortunados,
intocables.¿Te acuerdas ?

   
buscábamos otras cosas,            otros fines
leyendo en voz alta los poemas de Bob Dylan,
marcándonos para siempre y por siempre. Y
con la voz del maestro
el tiempo se parase en ese momento y
un nuevo día que aparecía con la llegada de la noche.

Tres almas jóvenes
para siempre como tesoro intemporal,
algo                                  casi mágico,
consigue hacerme recordar que hubo un tiempo en el que rozamos la inmortalidad,
con tu voz suave diciendo:



Bendigo el día en que te encontré
quiero mis manos a tu alrededor
y así rogarte: deja que sea yo.

No te lleves este cielo de alguien
si tienes que abrazarte a alguien
ahora y siempre, deja que sea yo.

Cada momento que nos encontramos, amor
encuentro un amor completo
sin tu dulce amor, ¿qué vida sería?

Así que nunca me dejes solo
dime que tú sólo me amas a mí
y di que siempre dejarás que sea yo.


sábado, 23 de abril de 2011

O sorriso de teu corazón

Querida Lela (2):

     Chorar porque as cousas non saen como nós esperamos non é unha solución. É unha forma de liberar o sentimento que nos afoga, consegue que nos sintamos mellor por un momento, é normal e humano, e cando se está triste ata é recomenble facelo, pero non é unha solución. Deberías tratar de saber que é o que te fai sentir así. En vez de buscar culpabilidades nos demais por que non te paras a ver que puideches facer ti, cal foi a decisión que conlevou todas as demais e que rematou por arrastrarte ata o sitio no que te atopas agora, onde pensas que todos che deron as costas, ninguén te entende e que, por suposto, ti non fixeches nada para merecer semellante final.

     Nin é un final, nin estás soa nin ninguén che deu as costas. As persoas actúan segundo patróns de comportamento que as veces son difíciles de comprender. Ti seguiches unhas regras que funcionaron mentres todo o que te rodeaba se mantivo estático, pero que se mostraron inservibles cando a vida se abriu paso e lle deu a volta ao mundo coñecido para traer aire fresco que o levou todo por diante, incluidas as túas regras. Por que non cambiaches?  Inexplicablemente aferrácheste a un mundo que xa non existía e pereceu a muller que eras, pero hai moitas máis mulleres en ti e algunhas delas están a pedir paso, de aí as túas dúbidas. Xa non todo é branco ou negro, comezas a ver grises en distintas tonalidades que fan que te sintas estraña contigo mesma.Non te asustes por iso. As dúbidas traerán preguntas que só ti poderás contestar e nas respostas atoparás toda unha nova gama de cores que lle darán luz a túa vida e verás unha saída que te levará a reecontrarte no espello cunha nova muller que será unha nova versión de ti mesma. E todo recobrará o seu  sentido.

     Ninguén dixo que vivir fora a ser fácil, nacemos no medio da dor, facémonos grandes a través de distintas fases de dor: amar doe, deixar de amar tamén, como doe ter fillos ou ver como se marchan cando xa non nos necesitan... pero non é unha dor absoluta, é unha dor misturada con moitos outros sentimentos, todos irreprimibles que fan que sexamos o que somos; porque a vida aínda que non a cheguemos a entender é o que é e no fondo só se trata de vivila  e ser felices mentres dure.

     Non deixes que as nubes da túa cabeza empañen o sorriso de teu corazón, eres forte para superar este cambio e todos os que veñan. Non te esquezas que aquí en Babia terás sempre un fogar ao que volver. Un bico enorme, Lela.