El tiempo es una imagen móvil de la eternidad

lunes, 28 de febrero de 2011

No somos personajes de ficción

Querido G      :

   
     Envié aquella carta como beduino en el desierto. 
parece que no voy a ser capaz de encontrar el rastro que 
prometiste dejarme para cuando quisiera volver. 

No me resigno a creer que tu senda se ha vuelto invisible, 
lucho contra esta venda que el tiempo ha puesto en mis ojos 
tu figura alargada me bastaría para seguirte otra vez y 
saber hacia donde tengo que dirigir mis pasos

tras este período de oscuridad 
aprendí que la vida se resume en un esquema, 
no hay lo bueno y lo malo 
No somos personajes de ficción interpretando
que podíamos ser felices por separado. 

Pero todo eso es pasado y nosotros 
vivimos en el presente, 
con la mirada puesta 
en la continuación de nuestra historia, 
seremos dos personas que se quieren, 
como sólo lo hacemos tú y yo.

 Me muevo de un sitio a otro por impulsos
He vuelto a las calles para 
contaminarme de  humanidad. 
Tus recuerdos siguen en mí y 
me dan fuerzas para no caer en la desesperación 

Qué error fue el desaparecer y 
cuándo daría hoy por cambiarlo
Por eso te envío esta segunda carta, 
para que sepas de mi búsqueda y
si algo de esto llega a ti 
habrá valido la pena.

viernes, 25 de febrero de 2011

En pleno camiño para o futuro

Querida Noname (2):

 todo volve ao seu sitio
o teu sorriso ilumina de outra vez . 

Ao teu lado só persoas que te queiran que
non intenten cambiarte 
nin por dentro nin por fóra. 

Comezamos seguindo un camiño que nos marcan 
sinalándonos que ese é o mellor a seguir 
pero cando dentro de ti sintes que as pezas non encaixan, 
os consellos non solucinan nada, 

Cando todo isto sucede comezas a buscar noutras partes
o que deberías atopar no mundo que te rodea; 
comezar a mirar a xente dunha maneira distinta 
soñas con atoparte con bocas novas que traian novas palabras; 
e xa non hai volta atrás.

Tiven a fortuna de verte cambiar 
Sei o que significa cada paso 
Se todo volve cambiar de cor resistiremos o vendaval

Trátase de vivir a vida, 
non se pode estar en contra diso 
Que non te roce ningunha desas pedras que 
che lancen en forma de desprezo, 
non son máis que medo e ignorancia.

jueves, 17 de febrero de 2011

La gran señora azul

Querido Mundo (2):

     Me llegan noticias que tu estado de salud y no son buenas, parece que ya llevas tiempo así y por aquí aún recién nos enteramos de tu malestar. Los que saben de esto comentan que estamos a tiempo de hacer algo por ti y salvarte pero esta posibilidad  tiene una condición que, aunque en un primer momento parezca factible al llevarla al plano práctico parece una quimera inalcalzable, y es que piden un esfuerzo a cada uno de los habitantes de Babia. Que el esfuerzo vale la pena no hace falta ni caso mencionarlo, pero cuando se pone en la balanza que todo lo que se puede hacer no es más que una posiblidad de curación, que nadie puede afirmar con rotundidad que se conseguirá el objetivo, que el tiempo juega en nuestra contra y cada vez los recursos son más escasos...hace que muchos de los posibles salvadores se conviertan en cómplices de tu destrucción al no hacer nada, al tirar la toalla basándose en un derrotismo autodestructivo, porque parecen olvidarse a veces que tu desaparición conllevará nuestra desaparición, o mejor dicho la nuestra precederá a tu gran desaparición.

     Hay voces que dicen que todo tiene su principio y su fin y que en tu caso lo que se produce es la sencilla circunstancia de que tu existencia finaliza. Como todo ser vivo de este universo sé que tiene que ser así, pero el tiempo es relativo, ¿quién dice que tenga que ser ahora, o de esta o aquella manera? 

     Te revuelves de dolor y sus síntomas nos llegan a la superficie habitada  en forma de terremotos, tsunamis, olas de frío y de calor, períodos de sequía o la lluvias torrenciales que causan migraciones de un sitio a otros en busca de condiciones de vida más favorables; huyendo para  no perecer contigo, pero ¿a dónde ir cuando todos esos sitios se encuentren afectados de tal manera que no haya vuelta atrás?

     En el fondo no dejamos de ser unos inconscientes frente a tu agonía, unos ignorantes de su propia responsabilidad, pobres dioses con pies de barro, simples mortales que se creen intocables... niños adultos que siguen dibujándete como la gran señora azul en medio de un universo que desconocen.

miércoles, 16 de febrero de 2011

Del olvido no se vuelve

Querida Huma,

  su ausencia se hará notar en los días
pero sobretodo en las noches                          
                                            interminables 
en las que el alma se deja ver en cada palabra.

has optado por dejar de hablar de ella, 
no mencionarla ni permitir que los demás lo hagan, 
que fuera el silencio y el olvido,
quienes curen las heridas en ti. 

ella no está a tu lado, 
pero estará siempre contigo. Es triste,
pero del olvido no se vuelve, 
y si destinas a ese lugar  a esa persona 
vas a perder de poder recuperarla

Hablar  no es malo, y hacerlo en compañía 
es el mejor ejercicio en nuestras vidas.  Pero
tu negativa ha establecido un muro 
detrás del cual el recuerdo de ella se mantiene vivo
a lo mejor para ti aún no ha llegado el momento 
para abrazarla de esta nueva manera 
pero guardamos tu sitio 
para cuando encuentres la manera 


domingo, 9 de enero de 2011

Te echo de menos

Querido Gisua,

todo se ve borroso,
el tiempo ha pasado sin apenas darnos cuenta 
leve caminar ha ido erosionando nuestras curvas,

He intentado volver atrás de mil formas distintas y con ninguna
he logrado recrear lo maravilloso que habitaba en tus ojos, 
el aire fresco que parecía brotar de tus manos, 
la calma que habitaba en tu voz.

Nos distanciamos cuando apenas habíamos llegado a entendernos, 
Te echo de menos.
Veo el mundo que me rodea y
me parece más feo sin ti.

  Ya no te encuentro en mi camino 
ni yo me dejo ver por el tuyo. 
La vida que nos cruzó también nos separó, 
releo tus cartas,  y distingo los rasgos de tu persona,
atrapada y libre a la vez de ti mismo.  

El momento que pasé contigo me sirvió de rasero para después 
nunca nada fue tan bonito como cuando lo fue contigo. 
Jugabas sin reglas a un juego todavía no inventado y 
sin quererlo me adentrabas a mí en él 
para que consiguiera ver con tus ojos 
lo que mis prejuicios me impedían ver con los míos, 

viera a la vida de frente 
que el ayer y el mañana no existen,
Tú me lo decías y yo lo creía,
como el ritmo natural de las cosas y
creía empezar a sentir y, sin embargo, 
nos perdimos.

  Pensé el volver a ti y a tu mundo, 
pero yo ya no soy yo. 
No he cumplido nada de lo que se esperaba de mí, 
no me he ido sin mirar atrás. 
me encuentro rodeada de obligaciones y
un número indeterminado de personas que me agolpan. 

no soy la persona que era, 
pero tampoco me identifico con lo que soy ahora, y  
aun a riesgo de no reconocerte cuando te tenga delante 
voy a ir a buscarte. 
Necesito sentir que tengo vida y 
que todo esto vale la pena. 
¿Por qué no volver a jugar a tu juego?

miércoles, 5 de enero de 2011

Cando a beleza é un estado de ánimo

Querida Noname,

     Estes tempos difíciles 
.Non deixes de ti mesma 
Vas tropezar pero non deixes de camiñar,
cada paso te separa da persoa que eres.
Sei que para posuir beleza a calquera prezo, 
comeza por un corpo,
aquela parte que temos  e non parece gustar. 

 non está mal de todo se eres ti quen toma esa decisión, 
pero pode facerte sentir estraña contigo mesma 
Todos temos algo que non nos gusta, 
non somos perfectos,
atrévome a dicir que si  interesantes.

Quizais agora  na túa cabeza esas palabras que tiveches que escoitar 
das que tanto querías escapar, e 
seguramente aínda o queres.
mecía os teus oídos e 
agora se transformara en sangue       .

     Non desistas nunca. 
Que esa persoa consiga ver en ti o que eres
Ata pode ser que non fora máis que a maneira 
para defenderse do descoñecido. 
No fondo todo o mundo ten medo;
unha forma de vida, que outros utilizan para
facer sentirse ben fronte aos demais

 non te veñas abaixo.
Recorda todo que tes que facer neste mundo.
Eres grande, non te esquezas
Ti eres o máis importante da túa vida.

lunes, 3 de enero de 2011

El tiempo de los regalos

Querido Mundo,

   
     Estamos inmersos en lo que se llama " el tiempo de los regalos", un tiempo que está pensado por y para los niños sin que estos participen realmente, sólo se les pide que escriban una larga carta donde enumeren todo aquello que les gustaría que les trajeran los magos de Oriente y esperamos que cumpliendo, en lo que se pueda, esas líneas sean un poco más felices. No entendemos nada, quizás nunca lo hemos entendido y sin embargo, parece que mantenemos estas prácticas por tradición, una tradición que ha sido desvirtuada hasta llegar a convertirse en la sombra de lo que se puede entender como la felicidad de un niño.

     Eliminamos fantasía e imaginación en favor de un mayor número de objetos, cambiamos tiempo por dinero y lo empaquetamos todo con alegres papeles de regalo que esconden nuestras miserias, buscamos que una sonrisa pague nuestros gastos, pero cada año descubrimos con tristeza que esa sonrisa tarde un poco más en aparecer y cuando lo hace es un poco menos sincera, menos creíble, menos real... vivimos con unas sensaciones que queremos que sean nuestras pero que no son de nadie y sin darnos cuenta los pequeños crecen y no han aprendido nada, sólo se quedan con los regalos apenas usados y el recuerdo de romper papel de colores que lo envolvía. Queremos que sientan que vivan y aprecien estos días de magia, pero ni siquiera nosotros creemos ya en ella. Nos gustaría que para ellos los reyes magos sean lo que un día no muy lejano fueron para nosotros aunque los arrastramos a los centros comerciales y hablamos sin tapujos delante de ellos de las ofertas en juguetes en una u otra tienda. Nos equivocamos al pensar que la fantasía tiene precio, que la imaginación se puede comprar o que la felicidad de un niño se mide por el número de regalos que reciba.

     Nuestros pequeños crecen y no volverán a ser niños. Lo que hoy sientan les acompañará toda su vida y así lo transmitirán. Es cierto, Mundo, que todo ha cambiado y que si nosotros que hemos vivido la magia de estos días como protagonistas de un cuento fantástico hemos llegado a mercantilizar de esto modo el espacio de los pequeños, dime, qué no harán ellos el día de mañana, qué se inventarán para tener un motivo que les haga sonreír. A lo mejor nos preguntarán por qué cuando eran pequeños todo dejó de ser bonito, por qué siempre estábamos demasiado cansados para jugar con ellos en su mundo imaginario, cuándo el dinero sustituyó todo lo importante. Y sabes qué, Mundo, que sinceramente pienso que nosotros somos hoy en día esos niños y que tenemos las mismas preguntas pero nos da miedo formularlas, y preferimos dejar que las cosas sigan su curso y que otros hagan por nosotros lo que nosotros mismos no somos capaces de hacer.

     Como ves, Mundo, seguimos en Babia y desde aquí todo se ve distinto, pero no por ello debemos dejar de intentar cambiar las cosas. No nos abandones,  lograremos volver algún día. 

     Un saludo desde Babia.