El tiempo es una imagen móvil de la eternidad

viernes, 18 de noviembre de 2011

Ese purgatorio de Galicia

Querido Aldalao (9):

     Aínda a pesares de estar ás portas dun proceso electoral non hai que faga promesas que comprometan coa nosa meta. Ninguén se centra xa en de este pequeno país vai a seguir tendo dúas linguas ou perderemos a metade da nosa identidade para levaba a ese purgatorio de Galicia no se que vai converter a inmensa obra de cidade da cultura. 

     Estiven alí, sei do que falo. Unhas enormes elevacións sobre o terreo que buscar darlle ao monte a mesma forma que tiña antes de que houbera ninguha construcción alí, quitaron a terra que redondeaba eses contornos para poñer alí matearias totalmente artificiais ao entorno. Seis grandes edificios posicionados de tal xeito que visto desde arriba faga o debuxo dunha cuncha de vieira, cuns pasos entre os edificios que representan as principais rúas da cidade vella de Compostela, de feito, ambos espazos teñen as mesmas dimensións, pero mentres un se ergueu co paso dos séculos e dando resposta as necesidades da súa xente, esta nova construcción fíxose para conseguir unha relevancia no mundo que non está clara, para meter toda a cultura galega que se poida no menos número de metros cadrados posibles; mercantilizando conceptos que ata agora para atopalos había que moverse polo noso país e que agora poderías tantear nun espazo demasiado branco, demasiado frío e demasiado caro para que consiga deixar no espectador algo da esencia que ten Galicia.

     Os políticos queren fotos e os cidadáns un traballo que lles permita vivir ben; neste vivir ben está por suposto a cultura e dentro desta o idioma pero poucos o saben, e dos que o saben, menos aínda o valoran. Estas eleccións non cambiarán nada se nós mesmos non comezamos co cambio. Todo está en nós e de nós depende coidar o que un día herdamos ou vendernos ao mellor postor, sexa ianqui, chino ou extraterrestre.

     Sigo con medo ao futuro, síntome como un animal en extinción sen ninguén que me coide. Non sei ben que facer. Só podo seguir vivindo segundo as miñas crenzas que tamén son as túas. 

     Unha aperta grande desde Babia.

lunes, 14 de noviembre de 2011

¿Qué sucede con las mujeres?

Querido Nuevo Siglo (9):

      Están de moda los cincuentones, en esas listas que de una manera imparable se publican en diferentes medios aparecen entre los más guapos, los más sexys, los más deseados los hombre que han pasado, o están a punto de hacerlo, los cincuenta años. Ahí están ellos magníficos con sus canas, los que aún tienen pelo, o con su calvicie prominente, con sus patas de gallo, las bolsas de los ojos, las arrugas marcadas en frente y comisura de los labios, manteniéndose delgados pero lejos ya de mostrar un aspecto atlético, y sin embargo, siguen arrebatándole los primeros puestos de dichas listas a jóvenes depilados y esculpidos a golde de gimnasio o bisturí que no consiguen emocionar más que a alguna colegiala despistada.

     En cambio me pregunto, ¿qué sucede con las mujeres? realizando el mismo criterio de búsqueda me doy de bruces con fotos de chicas jovencísimas, delgadísimos y operadísimas.  Algunas de ellas propios esqueletos andantes, pobres sufridoras alzadas sobre unos imposibles zapatos de aguja y soportando la aprobación global en forma de dos pechos inmensos que parecen puestos ahí para que resten atención a otras partes corporales menos llamativas. ¿Dónde están las mujeres de cincuenta, de cuarenta? ¿es que al llegar a los treinta y tantos desaparecen? ¿se convierten en calabazas? ¿se vuelven invisibles?

     Curiosamente las grandes consumidoras de estas listas y sus cotilleos somos las mujeres, como consecuencia de una educación deficiente, pero incapaces de echar de menos a la mujeres reales, de reivindicar las arrugas de expresión en las fotos que nos muestras. Inconscientes seguidoras de una corriente de belleza que por gustar no gusta a nadie que no odie a su vez  a las mujeres, porque aquél que en algún momento de su vida amó a una mujer sabe cuál es la verdadera belleza Todos los demás la seguirán buscando en esas listas...

jueves, 10 de noviembre de 2011

Unha rosa branca

Querida Noname (10):

     Marcho, Noname, ao final non o penso máis e vou marchar. Ata a min se me fai rarísimo dicilo. Eu que sempre vivín no mesmo sitio agora fago as maletas para instalarme na casa da miña moza. Si, si, si... dixen a miña moza, non sinto máis que un orgullo grande dentro de min de vivir esta oportunidade que pensaba que nunca chegaría. Son tantas cousas en tan pouco tempo! En menos de doce meses dinlle dúas voltas a vida que coñecía para poñela do revés e comprobar que se se quere, pódese.  E todo chegou coas túas palabras chamándolle as cousas polo seu nome e buscando liberdade, causaron un min un efecto resorte que me trouxo ata o día de hoxe no que podo dicir xa sen reparos que son feliz.

     Para a semana estarei xa no meu novo fogar, e a miña casa alugueilla a unha parella de rapazas novas que están a vivir a mesma experiencia ca min, pero coa condición de que sempre ondease no balcón a bandeira das seis cores. Non sabes canto se riron coa miña ocorrencia! pero aceptaron encantadas e aí está colgada grande, brillante e de cores, proclamando respeto para as fornas de amar que non se consideran tracicionais. E sabes que me pediron elas? pois que na miña nova casa ondease unha bandeira exactamente igual, o cal non fixo falta que o pediran porque xa está feito! Non sei se este é o orgullo do que se fala, pero a min faime sentir moito mellor, e con iso basta.

     O que si fixen como despedida do meu pasado foi volver de noite a casa do meu primeiro amor e deixarlle unha rosa branca na caixa do correo, unha rosa como as que lle agasallaba cando desde a miña inocencia só buscaba o cariño da persoa que máis feliz me fixera ata entón. Non sei ben que faría con ela, pero xa non será nunca máis un asunto pendente. Con esta flor puxen punto e final ao que nos unira un día  Eu agora  navego soamente nunha soa dirección... sempre para adiante!

     Espero que poidas vir pronto a ver a casa e así poder compartir contigo esta felicidade que me desborda e darche algo do que me deches ti. Estouche agradecida de por vida, eres o meu anxo.

     Un bico grande desde Babia, onde o vento move unha bandeira de seis cores.

martes, 8 de noviembre de 2011

Esta huida silenciosa

Querida Huma (10):

     No sé bien cuándo leerás esta carta. Los puentes de comunicación ya no sirven  cuando el destinatario no desea recibir nada, como es tu caso. Aunque ahora no lo veas todo lo hicimos por tu bien, y pensando que que esto era lo mejor para ti, tratamos entre todos de darte un lugar en que te sintieras querida, que al fin tuvieras la sensación de formar parte de esta familia, pero ahora veo que lo que necesitabas estaba fuera, lejos de nosotros, ahora lo veo, pero ahora ya es tarde.

     Supongo que esta huida silenciosa tuya tiene mucho que ver con que fuera la única vía que te dejamos. Sin quererlo te sometidos a un seguimiento que te agobiaba en lugar de tranquilizarte y te lanzaste a buscar respuestas en otras partes donde no te pudieras encontrar con ninguno de nosotros. Lo tenías todo pensado, incluso cuando nos decías que estabas pensando en dar un cambio a tu vida y poner a prueba tus fuerzas. Creía que te habías decidido por nosotros, que nos habías visto como la solución a tu soledad, que nos dabas una oportunidad. Yo y mis ideas sobre la familia, presentándotela como un entorno seguro donde nada podía pasarte!  La cura y el mal en un mismo grupo de personas, eso es lo que escribiste en tu última carta. Me pareció mal, no te lo niego, pero era porque no sabía a que te referías, hoy que todo se hizo realidad no sólo lo entiendo sino que lo veo, y sólo puede desearte que seas feliz.

     " No para todo el mundo la familia significa lo mismo, igual puede ser tu hogar como un escenario en el que tienes que interpretar un papel que no es el tuyo, haciéndote pasar por alguien que no eres tú..." nadie podría haberlo dicho mejor. Supongo de de alguna manera alguien te hará llegar esta carta y quiero aprovechar para decirte que me queda la pena de no haber podido conocerte  y saber qué era lo que sentías de veras, y que si algún día decides volver, lo haré mejor, lo prometo.

     Un beso enorme desde Babia, donde siempre tendrás una familia a la que volver, cuando quieras volver...

viernes, 4 de noviembre de 2011

Mi confidente, mi amigo y mi amante

Querido Gisua (10):

     Me despido de todo lo conocido menos de ti. Tú serás la única fuerza para construir una nueva vida, con sueños e ilusiones tan reales como nuestros cuerpos. Estoy decidida  Hoy apuesto por ti que es lo mismo que decir que apuesto por mí.

    Me cansé de rodearme de personas que no hacen más que quejarse de la soledad que les aprieta el corazón por no saber querer o ser queridas y que me consideraran una de ellas sólo porque no te veían a mi lado aunque te paseases de mi mano. Creían que no eras nada más que un capricho de esta pequeña persona desordenada que soy yo misma. Yo estoy contigo en cuerpo y alma, eres quien me hace sentir viva y quiero que a partir de ahora tu imagen y la mía vayan siempre juntas, tal y como estamos nosotros. Es como ponerle forma a ese sentimiento que se apoderó de nosotros aquel primer momento en que nos vimos, hacer visible lo que para el resto del mundo es invisible.

     He demorado este momento porque me aferraba a unos principios que habían sido míos durante mucho tiempo y creía inamovibles, pero sin quererlo he descubierto que son inservibles, ¿de qué me sirven mis normas si me obligan a estar lejos de ti? ¿para que quiere nadie unos prinpicios que no permiten el comienzo de nada? Los he tirado a la basura y tras ellos han ido muchas más cosas que me anclaban a un pasado que no es más que tiempo muerto, todo un período de espera para poder llegar a ti. Hoy estoy preparada para comenzar la vida que tenga sentido en cada uno de sus segundos y poder contar contigo como mi confidente, mi amigo y mi amante. 

     Esta vez no contaré hasta tres, me lanzaré en el uno al saber que eres tú quien me espera. Sonrío y soy feliz por todo lo que podremos conseguir. Somos grandes, cariño. Somos tú y yo. Somos nosotros y nos queremos.

     Deseo estar ya contigo. Un beso de los nuestros, de esos que tan bien nos salen y tan bien nos saben.

miércoles, 2 de noviembre de 2011

¿Para qué nacer si vas a morir?

Querido Mundo (10):

     Buscamos a través de las relaciones con los demás el significado de nuestra vida, al tiempo en el que permanecemos siendo humanos, pero cuanto más avanzo en mi búsqueda mayor es mi convencimiento que no tenemos realemnte nada que  hacer. Nos cuentan desde pequeños nuestra existencia es el resumen del ciclo de la vida, pero si la función es meramente reproductiva ¿ para qué nacer quien no se va a reproducir? o pero aún, ¿para qué nacer si vas a morir?

     En mis observaciones hago elucubraciones sobre cómo sería este planeta sin humanos, grandes masas de agua cristalina llenas de millones de seres vivos que se comen unos a otros para sobrevivir; inmensas llanuras verdes donde el silencio sólo se rompe con el sonido de los animales en su camino, en una lucha por el dominio del territorio, en el momento del nacimiento o como despedida en el momento de su final. Infinitos terrenos de árboles y flores, con millones de insectos poblando este manto de vida; altas montañas rocosas cubiertas de nieve que dan lugar a unos ríos que silenciosamente bajan para descansar finalmente en el mar. 

     Sin humanos no hay casas ni edificios, no se necesitan carreteras porque no hay coches, camiones, etc. Tampoco se oirá el sonido atronador de los aviones, ni se verán barcos surcando los mares y océanos.  No me modificarán costas ni montes, todo permanecerá inmóvil, silencioso, a un ritmo marcado por el simple paso de los días, por los períodos de luz y oscuridad que se producen por la órbita del planete alrededor del Sol. Viéndolo así, ¿somos realmente necesarios los humanos? ¿qué hemos aportado al planeta? ¿qué construimos que no fuera para nosotros mismos?

     A lo mejor sólo veo lo malo, y quizás hasta haya alguien que me conteste que lo mejor que le pasó a este planeta fue la aparición del ser humano, pero entre las fuentes consultadas para llegar a estas conclusiones se encuentra algún genetista que su mayor esperanza es que haya vida después de la muerte.

     Un abrazo grande desde Babia, donde ya no sabemos quienes somos.

viernes, 21 de octubre de 2011

Un pouco transcendental

Querida Lela (8):
     Desde de que cheguie aquí sempre estou ocupada, pero non do xeito que ata agora coñecía senón é algo totalmente distinto. As ocupacións aquí responden ás necesidades do día a día e non hai máis beneficiarios ca nós mesmos. Parece incríble que nunha comunidade tan pequena se poidan facer tantas cousas pero é así, sempre hai tarefas pendentes ou aparece alguén que require a miña axuda, ou simplemente me canso e decido que ata mañá non fago máis.

     O que si que hai é moito tempo para pensar, e quizais ao haber menos ruidos os pensamentos son moito máis profundos. Todo se volveu un pouco transcendental e paréceme que para poder avanzar na sociedade que vivimos hai que ter en conta sobretodo e antes de nada ás persoas que a conformamos. Conseguimos darlle importancia aos cartos e aos bens materiais por riba incluso das persoas, e hoxe en día todo se mide polo valor, ata chegar ao punto que alguén que non xera valor non aporta nada á sociedade, non é máis que un lastre co que hai que cargar, sen ter en conta outras posibilidades de aportacións sociais non evaluables economicamente. Non hai máis que ver como mentres estás en activo estás vivo para os que te rodean, pero cando te retiras e os anos pasan deixando demasiada pegada en ti trátante como cidadán de segunda, incluso no teu propio fogar onde se contan por igual os pequenos que aínda non saben ler que os nosos maiores. Ou unha muller que adicara a súa vida ao coidado do fogar por acordo mutuo entre a parella para o benestar de todos eles e cando trinta anos despois o acordo se rompe e se decide poñerlle fin a unión marital ela non é máis que un ser desvalido ao que se trata como se non fixera nada na súa vida. 

     Digoche isto para que non te sintas en ningún momento minusvalorada, para que ninguén asocie o que ti vales coa túa aportación monetaria a esta sociedade, porque aínda tes moito que ofrecer, e aquí tes o teu sitio para poder realizarte. Sei que dar o paso é difícil, pero coñézote e sei que te has sentir mellor. Segues a ter un sitio reservado neste novo mundo. Só tes que dar o paso.

     Unha aperta grande desde Babia, onde o valor das persoas fíxanno elas mesmas.